گوهردار

گوهردار. [ گ َ / گُو هََ ] (نف مرکب ) دارای گوهر. دارای جواهر : خوش می روی در جان من، خوش می کنی درمان من ای دین و ای ایمان من، ای بحر گوهردار من . مولوی (کلیات شمس ). ◄ دارای نژاد. اصیل . نژاده . ◄ دارای جوهر چنانکه تیغ و شمشیر و جز آن . جوهردار : جود و عدلش هر دو نعمت ساز و محنت سوز باد دست و تیغش هر دو گوهربار و گوهردار باد. امیرمعزی (از بهار عجم ).