ابن حسام خوسفی | غزلیات | غزل شماره ۱۰۲

مرا به قبله روی خود آشنایی بخش زهر چه غیر تو باشد مرا جدایی بخش هوای عشق تو بر سر زد این هوایی را هوای‌های هویت بدین هوایی بخش ز ظلمت شب یلدای زلف خویش مرا به نور طلعت رخشنده روشنایی بخش اگر مراد تو حاصل به بی‌نوایی ماست ز گنج فقر مرا گنج بی‌نوایی بخش متاع کاسد ابن حسام کان سخن است به آب تربیتش رونق روایی بخش