ابوعمره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوعمره . [ اَ ع َ رَ ] (اِخ ) نام مردی شوم مثلی که بر هر قوم که فرودآمدی آفات و بلیّات از جنگ و قحط و وبا و مرگ بر آن قوم نازل شدی .
ابوعمره . [ اَ ع َ رَ ] (اِخ ) از روات حدیث است و محمد بن یحیی بن حبان از او روایت کند.
ابوعمره . [ اَ ع َ رَ ] (اِخ ) ابن محصن الانصاری والد عبدالرحمن . صحابی است .