باد جستن

باد جستن . [ ج َ / ج ِ ت َ ] (مص مرکب ) هیجان . ◄ بمجاز، خطری پیش آمدن . اشکالی ایجاد شدن : چو فرمان خسرو نیاورد یاد نگر تا سرانجام چون جست باد. فردوسی . ♦ باد جستن کسی را ؛ اقبال کردن بخت بدو. روی آوردن خوشبختی به وی : بیک رزم اگر باد ایشان بجست نشاید چنین کردن اندیشه پست ز هر سو سلاح و سپاه آوریم بنوّی یکی تازه راه آوریم . فردوسی . رجوع به باد شود.