باوردارنده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باوردارنده . [ وَ رَ دَ / دِ ] (نف مرکب ) که باور دارد. که استوار دارد. که بپذیرد. مؤمن . (یادداشت مؤلف ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باوردارنده . [ وَ رَ دَ / دِ ] (نف مرکب ) که باور دارد. که استوار دارد. که بپذیرد. مؤمن . (یادداشت مؤلف ).