ببار آمدن

ببار آمدن . [ ب ِ م َ دَ ] (مص مرکب ) بار دادن . باردار شدن . به ثمر رسیدن . مثمر شدن . حاصل آوردن . به میوه و گل نشستن درخت . گل و میوه آوردن : مگردان بما بر دژم روزگار چو آمد درخت بزرگی ببار. فردوسی . بسی برنیامد برین روزگار که آزاده سرو اندر آمد ببار. فردوسی . آدم دیگرباره بر گاو شد و گندم بکشت و ببار آمد و بکوفت و پاک کرد. (قصص الانبیاء). دانه به انبازی شیطان مکار تا ز یکی هفتصد آید ببار. نظامی . هر آنکو نماند از پسش یادگار درخت وجودش نیامد ببار. سعدی . ◄ کنایه از به عرصه رسیدن . بوجود آمدن . پیدا شدن : نگهدار این کودک شیرخوار کزین تخم مردی بیاید ببار. فردوسی . ◄ حاصل شدن . دست دادن : فراغ یار بیکبار بیخ صبر بکند بهار وصل ندانم که کی ببار آید. سعدی . ◄ نتیجه دادن . منتج شدن . منتهی به ثمر شدن . به نتیجه رسیدن : وزان پس کند یاد بر شهریار مگر تخم رنج من آید ببار. فردوسی . به بالینت آمد شب تیره بخت ببار آمد آن سبز شاخ درخت . فردوسی . بدو گفت خوی بد ای شهریار پراکندی و تخمت آمد ببار. فردوسی .