ببار آوردن

ببار آوردن . [ ب ِ وَ دَ ] (مص مرکب ) به ثمر رساندن . ببار رساندن . درختی را بارور ساختن : نگهبان بود شاه گنج ورا ببار آورد شاخ رنج ورا. فردوسی . سیاوش بدو گفت کای بختیار درخت بزرگی تو آری ببار. فردوسی . تأثیر عدل او کند این ملک را چنان کز خار ظلم میوه ٔ عدل آورد ببار. سوزنی . ◄ به نتیجه رساندن .