بقیل/vâže/ذخیره واژهاشتراکهمهلغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوملغتنامه دهخدا ـ ویرایش دومبقیل . [ ب َ ] (ع ص ) زمین تره بار آور. (ناظم الاطباء). رجوع به بقیلة شود.واژه قبلی: بقیعواژه بعدی: بقیلة