بلند شنیدن

بلند شنیدن . [ ب ُ ل َ ش َ / ش ِ دَ ] (مص مرکب ) به صدای رسا شنیدن . (فرهنگ فارسی معین ). ◄ کر شدن ای ناشنوا شدن . (غیاث ). کم شنیدن، و این ظاهراً ترجمه ٔ هندی است . (آنندراج ). سنگین شدن گوش . (ناظم الاطباء). بزحمت مطلبی را شنیدن . (فرهنگ فارسی معین ) : ور به فغان برکشد آه بلند گوش فلک نشوند الابلند. میرخسرو (از آنندراج ).