بنی زیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بنی زیان . [ ب َ ] (اِخ ) حکامی که در سال ٦٣٣ تا سال ٧٩٦ هَ . ق . در الجزایر به نیابت از جانب الموحدین حکومت داشتند و مثل مجاورین خود بنی حفص از کاسته شدن قدرت مخدومین خویش استفاده نمودند و خود را مستقل کردند. پایتخت ایشان در شهر قلمستان قرار داشت و دولتشان در سال ٧٩٦ بدست امرای مزینی مراکش انقراض یافت . اولین آنها یغمرسن بن زیان ٦٣٣ هَ. ق . و آخرین آنها ابوزیان الثانی است که بسال ٧٩٦هَ . ق . منقرض گردیدند. (از طبقات السلاطین ص ٤٥).