بچاقچی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بچاق چی . [ ب ُ ] (ترکی، ص مرکب ) چاقوکش . چاقوساز. (یادداشت مؤلف ).
بچاقچی . [ ب ُ ] (اِخ ) از ایلات کرمان . (جغرافیای سیاسی کیهان ص ٩٥). نام طایفه ای از ایلات کرمان که در کوهستان بلورد میان سیرجان و بافت سکونت دارند. رؤسای معروف این ایل اخیراً اسفندیارخان و حسین خان بچاقچی بودند. در باب این ایل و رؤسای آنها رجوع به تاریخ وزیری چ باستانی پاریزی ص ٤٢٥، ٤٤٥، ٤٥٠ و ٤٥١ و فهرست جغرافیای کرمان (وزیری ) و فهرست اعلام آثار پیغمبر دزدان چ ٤ شود.