بی حفاظی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بی حفاظی . [ ح ِ ] (حامص مرکب ) بی پردگی . بی حمیتی : امیر ناصرالدین از بی حفاظی و غدر او ممتعض شد و عزم ناحیت سیستان پیش گرفت . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٢٣٨). چون امیر ناصرالدین بی حفاظی مشاهدت کرد دست زخم رسیده بشمشیر یازید. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٨).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی