بی دریغ

(دَ) (ق مر.)<BR>۱- بی مضایقه.<BR>۲- بدون ملاحظه و خودداری.<br>

(دَ) (ق مر.) ۱- بی مضایقه. ۲- بدون ملاحظه و خودداری.

بیدریغ.[ دَ / دِ ] (ص مرکب، ق مرکب ) (از: بی + دریغ) بی مضایقه و بدون بخل و با جوانمردی و سخاوت : بکف راد بیدریغ سخا داد احسان و مردمی دادی . سوزنی . چو ابر از جودهای بیدریغش جهان روشن شده مانند تیغش . نظامی . شهنشاه مظفّرفر شجاع ملک و دین منصور که جود بیدریغش خنده بر ابر بهاران زد. حافظ. ♦ بیدریغ شدن ؛ پذیرفتن بدون اعتراض . (ناظم الاطباء). ♦ بیدریغ کردن ؛ قبول کردن و عطا کردن بدون افسوس و امتناع . (ناظم الاطباء). ◄ بی پشیمانی و بی نگرانی . (ناظم الاطباء). بی تأسف و پشیمانی . (آنندراج ) : شده گرد چون زنگی بیدریغ ز خون گشته گریان و خندان ز تیغ. (گرشاسبنامه ص ٢٢٣). درم پهلوی پهلوانان به تیغ خورم گرده ٔ گردنان بیدریغ. نظامی . وآنکه حسود است بر او بیدریغ لعل ز پیکان ده و گوهر ز تیغ. نظامی . بهیچ باغ نبودی درخت مانندش که تندباد اجل بیدریغ برکندش . سعدی . بفرمود جلاد را بیدریغ که بردار سرهای اینان به تیغ. سعدی . در آن قوم باقی نهادند تیغ که رانند سیلاب خون بیدریغ. سعدی . به تیغ گر بزنی بیدریغ و برگردی چو روی باز کنی بازت احترام کنند. سعدی . برو بهر چه تو داری بخور دریغ مخور که بیدریغ زند روزگار تیغ هلاک . حافظ. رجوع به دریغ شود. ◄ بی انکار و بدون اعتراض . بزودی و فوراً قبول کرده . ◄ بدون کینه خواهی . ◄ آشکارا. (ناظم الاطباء).

بی‌پروا بی‌مضایقه

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی