بی صفتی

بی صفتی . [ ص ِ ف َ ] (حامص مرکب ) حالت بی صفت . در اصطلاح تصوف (نقشبندیان )، از خود بیخود شدن، از خود رستن، مدهوش گشتن در حال سماع و جذبه است . (از رشحات کاشفی، نسخه ٔ خطی ) : اثر آن توجه مشاهده ٔ بی صفتی محض بود و در آن بی صفتی هیچ اثری و گردی دیده نمیشد. (انیس الطالبین ص ٢٣). ◄ بی وفایی . ناسپاسی . ◄ فقدان صفات نیک . (فرهنگ فارسی معین ).