بیزار گشتن

بیزار گشتن . [ گ َ ت َ] (مص مرکب ) برگشتن . جدا شدن . دور شدن : ز یزدان پرستنده بیزار گشت وز او نام و آواز تو خوار گشت . فردوسی . ◄ متنفر گشتن . نفرت زده گشتن . متنفر شدن . کراهت و نفرت داشتن : که بیزار گشتیم ز افراسیاب نخواهیم دیدار او را بخواب . فردوسی . از دشمنش بیزار گشتم وز زمین و کشورش روزی که بگریزد شقی از خواهر و از مادرش . ناصرخسرو. جمله گشتستند بیزار و نفور از صحبتم همزبان و همنشین و هم زمین وهم نسب . ناصرخسرو. صوفی آنست کز تکلف و خواست گشت بیزار یکره و برخاست . سنایی . ◄ تبری جستن . دوری گزیدن : اگر گویی فلان کس داد و بهمان مرمرا رخصت بدانجا هم فلان بیزار گردد از تو هم بهمان . ناصرخسرو.