تسبیح گوی

تسبیح گوی . [ ت َ ] (نف مرکب ) عابد. کسی که نام خدای تعالی را به پاکی بر زبان آورد. گوینده ٔ سبحان اﷲ : چو بادند پنهان و چالاکپوی چو سنگند خاموش و تسبیح گوی . (بوستان ). و رجوع به تسبیح و دیگر ترکیبات آن شود.