تهتال

تهتال . [ ت َ ] (ع مص ) باران باریدن . (تاج المصادر بیهقی ). پیاپی باریدن یا نیک باریدن ابر.(منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد): هتلت السماء هتلاً و هتولاً و هتلاناً و تهتالاً (از باب ضرب )؛ پیاپی بارید آسمان و یا نیک بارید. (ناظم الاطباء).