توران زمین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
توران زمین . [ زَ ] (اِخ ) توران زمی . مملکت توران . سرزمین توران : برفتش سیاوخش و آن را بدید مر آن را ز توران زمین برگزید. فردوسی . به منشور و فرطوس و خاقان چین بدان نامداران توران زمین . فردوسی . به توران زمین زادی از مادرت هم آنجا بد آرام و آبشخورت . فردوسی . سپه زآن کشیدم به اقصای چین که آرم به کف ملک توران زمین . نظامی .