جان داده

جان داده . [ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) مرده . جان سپرده . کسی که جانش از تن بیرون رفته است : بیهشی خسته دید افتاده چون کسی زخم خورده جان داده . نظامی . ماند بیخود در آن ره افتاده چون کسی خسته بلکه جان داده . نظامی .