در و دشت

در و دشت . [ دَ رُدَ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) (از: در به معنی دره + و + دشت به معنی هامون ) مخفف دره و دشت : چو هردو سپاه اندر آمد ز جای تو گفتی که دارد در و دشت پای . فردوسی . جهان چون بهشتی شد آراسته در و دشت یکسر پر از خواسته . فردوسی . درودشت شد پر ز گرد سوار پراکنده گشتند بر کوه و غار. فردوسی . نباید که ایمن شوی از کمین سپه باشد اندر در و دشت کین . فردوسی . بدین کین ببندند یکسر کمر در و دشت گردد پر از نیزه ور. فردوسی . با درودشت ساز خاقانی خانه و خوان ناسزا منگر. خاقانی .