دریج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دریج . [ دِرْری ] (ع اِ) طنبور یا چیزی است مانند طنبور که نواخته می شود. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). طنبور.
دریج . [ دُ رَ ] (اِخ ) نام جد شعیب بن احمد است . (منتهی الارب ).
دریج . [ دُ رَ ] (اِخ ) دریج نخعی، مکنی به ابوالمثنی است و حارث بن حصیرة از او روایت کند. (یادداشت مرحوم دهخدا).