روی گر

(گَ) (ص)<BR>۱- کسی که ظروف رویین می‌سازد.<BR>۲- کسی که ظروف فلزی را صیقل داده سفید می‌کند.<br>

(گَ) (ص) ۱- کسی که ظروف رویین می‌سازد. ۲- کسی که ظروف فلزی را صیقل داده سفید می‌کند.

روی گر. [ گ َ ] (ص مرکب ) سفیدگر. آنکه با قلعی ظروف مسین را انداید و سفید کند. (از یادداشت مؤلف ). صفار و قلعین گر. (ناظم الاطباء). آنکه ظروف فلزی را سفید کند. (فرهنگ فارسی معین ) : یعقوب لیث پسر روی گری بود. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٣٨٧).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی