ستوه گشتن

ستوه گشتن . [ س ُ گ َ ت َ ] (مص مرکب ) بجان آمدن . سخت درماندن . خسته شدن . ملول گشتن : در کارها بتا ستهیدن گرفته ای گشتم ستوه از تو من از بس که بستهی . بوشعیب . ز رفتن چو گشتند یکسر ستوه یکی ژرف دریا از آن روی کوه . فردوسی . وز تو ستوه گشت و بماندی از او نفور آن کس کز آرزوت همی کرد دی نفیر. ناصرخسرو (دیوان چ کتابخانه ٔ طهران ص ٥٢). وز رنج روزگار چو جانم ستوه گشت یک چند با ثنا بدر پادشا شدم . ناصرخسرو.