سخن خواره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سخن خواره . [ س ُ خ َ خوا / خا رَ / رِ ] (نف مرکب ) گفتار درشت از روی عدم شفقت . ◄ گستاخ و بی ادب . (ناظم الاطباء). رجوع به سخن خوار شود. ◄ سخندان : چنین گفت کز آمدن چاره نیست چو تو در زمانه سخن خواره نیست . فردوسی .