سر بردن

(~. بُ دَ) (مص ل.) مجازاً، تند رفتن.<br>

(~. بُ دَ) (مص ل.) مجازاً، تند رفتن.

سر بردن . [ س َ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) بسر بردن . (آنندراج ). طی کردن . گذراندن . انجام دادن : بسر برده یک ماه سام دلیر ابا زال و با رستم شیرگیر. فردوسی . همه شب به باده تهمتن به می بسر برد دستان فرخنده پی . (کک کوهزاد). اگر بدست پادشاه کامکار و کاردان محتشم افتد بوجه نیکو بسر برد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٣٨٦). ♦ سر در جیب بردن ؛ غروب کردن . رجوع به سر شود.