سر خویش گرفتن

سر خویش گرفتن . [ س َ رِ خوی / خیش ْ گ ِ رِ ت َ ] (مص مرکب ) کنایه از بدر رفتن . (رشیدی ). کنایه از بدر رفتن و راه خانه گرفتن . (آنندراج ). سَرِ خود گرفتن . براه خود رفتن . پی کار خود رفتن . به خود پرداختن . به هوای خویش رفتن : پدر گفتش اکنون سر خویش گیر هر آن ره که میبایدت پیش گیر. فردوسی . ترا زنده خواهم که مانی بجای سر خویشتن گیر وایدر مپای . فردوسی . عتیبةبن موسی سر خویش گرفت و رفت . (تاریخ سیستان ). چون خونی از سلطان بدیشان رسد همه سر خویش گیرند و با جانب سلطان ایستند. (کتاب النقض ص ٣٨٤). وگرنه تازه ٔ خود پیش گیرم سر خویش و سرای خویش گیرم . نظامی . تو نیز اگر توانی سر خویش گیر و راه مجانبت در پیش . (گلستان سعدی ). برو زین سپس گو سر خویش گیر تعنت مزن جای دیگر بمیر. سعدی . یکی هاتف انداخت در گوش پیر که بی حاصلی رو سر خویش گیر. سعدی .