شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۴۷۰

همه عین همند تا دانی همه جام جمند تا دانی باده نوشان که همدم مایند عاشق بی‌غمند تا دانی هفت دریا به پیش دیده ما به مثل شبنمند تا دانی نازنینان و سرو بالایان در چمن می‌چمند تا دانی بندگان جناب سید ما در حرم محرمند تا دانی رند و ساقی یکی است دریابش جام و می‌همدمند تا دانی گرچه بسیار عاشقان باشند همچو سید کم اند تا دانی