شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۳۹

مال قلبش کن لام است‌ای پسر قلب آدم نیز دام است‌ای پسر دام را بگذار تا فارغ شوی هر چه ما داریم دام است‌ای پسر سر فدا کن در طریق عاشقی جان که باشد دل کدام است‌ای پسر جام ما باشد حبابی پر ز آب باده ما عین جام است‌ای پسر عاقلی گر عالم عالم بود نزد عاشق ناتمام است‌ای پسر هر یکی را یک دو روزی دور اوست دور ما اما مدام است‌ای پسر نعمت الله در خرابات مغان رهنمای خاص و عام است‌ای پسر