شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۴

نقد گنج کنت کنزا را طلب گوهر در یتیم از ما طلب عاشقانه خم می‌را نوش کن جرعه‌ای بود بیا دریا طلب از دوئی بگذر که تا یابی یکی از همه یکتای بی‌همتا طلب عارفانه دولت خود را بگیر آنچه گم کردی همه آنجا طلب چشم عالم روشنست از نور او نور او در دیده بینا طلب نعمت الله است و عالم سر به سر نعمتی خوش از همه اشیا طلب