شوره زمین

شوره زمین . [ رَ / رِ زَ ] (اِ مرکب ) شوره زار. (فرهنگ فارسی معین ) : ور ایدون که دشمن شود دوستدار به شوره زمین تخم نیکی مکار. فردوسی . بسا شوره زمین کز آبناکی دهان تشنگان را کرد خاکی . نظامی . در فراهان شوره زمینی بود که شتر با بار و اسب با سوار بدان فرومیرفت . (تاریخ قم ص ٨٧).