شکه

شکه . [ ش َ ک َ / ک ِ ] (اِ صوت ) آواز پای رونده . (ناظم الاطباء).

شکه . [ ش َک ْ ک َ / ک ِ ] (اِ) سرگین . (ناظم الاطباء).

شکه . [ ش ُ ک ُهَْ ] (اِ) مخفف شکوه است که قوت، مهابت، شأن و شوکت باشد. (آنندراج ) (برهان ) (فرهنگ فارسی معین ). بمعنی شکوه است . (فرهنگ اوبهی ). شکوه . حشمت . (صحاح الفرس ). ♦ باشکه ؛ باشکوه . باهیبت . بامهابت . بااحتشام . (یادداشت مؤلف ) : پادشاهی که باشکه باشد حزم او چون بلند که باشد. عنصری .