صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۱۴

تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمی تا نگرید، آب در گوهر ندارد آدمی تا نپیچد سر ز دنیا، سرندارد آدمی تا نریزد برگ از خود، بر ندارد آدمی تا نگردد استخوانش توتیا از بار درد جان روشن، دیده انور ندارد آدمی تا نبندد راه خواهش بر خود از سد رمق در نظرها، شان اسکندر ندارد آدمی تا نگردد در طریق پاکبازی یک جهت راه بیرون شد ازین ششدر ندارد آدمی تا ز آه سرد و اشک گرم باشد بی‌نصیب سایه طوبی، لب کوثر ندارد آدمی تا نیفشاند غبار جسم از دامان روح باده بی‌درد در ساغر ندارد آدمی تا به عیب خود نپردازد ز عیب دیگران حاصلی از دیده انور ندارد آدمی روزیش هر چند بی‌اندیشه می‌آید ز غیب غیر ازین اندیشه دیگر ندارد آدمی جز وبال و حسرت و افسوس، هنگام رحیل بهره‌ای از جمع سیم و زر ندارد آدمی خط باطل می‌توان بر عالم از سودا کشید بی‌جنون مغز خرد در سر ندارد آدمی کی ربایندش ز دست هم عزیزان جهان؟ پشت خود چون سکه تا بر زر ندارد آدمی عمر جاویدست مدی کوته از احسان او یادگاری از سخن بهتر ندارد آدمی بی‌سر پرشور، تن دیگ ز جوش افتاده‌ای است بی‌دل بی‌تاب، بال و پر ندارد آدمی می‌شود تیغ حوادث زین سپر دندانه دار بی‌کلاه فقر بر تن سر ندارد آدمی عیسی از راه تجرد بر سرآمد چرخ را پایه‌ای از فقر بالاتر ندارد آدمی چون نمکدانی است صائب کز نمک خالی بود شورشی از عشق اگر در سر ندارد آدمی