صائب تبریزی | دیوان اشعار | متفرقات | شماره ۲۰۷

رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند هایهوی عندلیبان در گلستانم نماند از پشیمانی سخن در عهد پیری می‌زنم لب به دندان می‌گزم اکنون که دندانم نماند