عبدالحلیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبدالحلیم . [ ع َ دُل ْ ح َ ] (اِخ ) ابن عبداﷲالنابلسی الشویکی . مردی فاضل بود وبه ادب اشتغال داشت . در الازهر به تحصیل پرداخت و درنابلس سکونت جست سپس به عکا رفت و نزد حاکم عکا مکانتی یافت و به سال ١١٨٥ هَ . ق . درگذشت . او را رساله ای است در علم کلام و شرح سنوسی . (از الاعلام زرکلی ).