عبید زاکانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۲

هر چند بهشت صد کرامت دارد مرغ و می‌و حور سرو قامت دارد ساقی بده این باده گلرنگ به نقد کان نسیه او سر به قیامت دارد