علی ابیاری

علی ابیاری . [ ع َ ی ِ اَ ] (اِخ ) ابن سندبن علی بن سلیمان لواتی الاصل، ابیاری شافعی مصری . ادیب و لغوی و نحوی و محدث . وی در حدود سال ٧٥٠ هَ . ق . در قاهره متولد شد و در غزه اقامت گزید و سپس به دمشق رفت و از محضر ابن حجر استفاده کرد و در آنجا در ذی حجه ٔ سال ٨١٤ هَ . ق . درگذشت . او راست : جزء فی الرد علی تعقبات ابی حیان از ابن مالک . (از معجم المؤلفین بنقل از شذرات الذهب ابن عماد ج ٧ص ١٠٧. کشف الظنون ص ٨٣٨. هدیةالعارفین ج ١ ص ٧٢٨).

علی ابیاری . [ ع َ ی ِ اَ] (اِخ ) ابن اسماعیل بن علی بن حسن بن عطیه ٔ ابیاری، مکنّی به ابوالحسن و ملقّب به شمس الدین . (٥٧٩ - ٦١٦ هَ . ق .). فقیه و اصولی و متکلم بود. او راست : ١- سفینةالنجاة علی طریقةالاحیاء. ٢- شرح البرهان جوینی . (ازمعجم المؤلفین بنقل از الدیباج ابن فرحون ص ٢١٣).

علی ابیاری . [ ع َ ی ِ اَ ] (اِخ ) ابن ابی بکربن محمدبن علی بن محمدبن شراد برعی ابیاری زبیدی یمنی شافعی، مکنّی به ابوالحسن . رجوع به علی برعی شود.