فارسی

(ص نسب.)<BR>۱- پارسی، ایرانی.<BR>۲- زبان مردم ایران. ؛ ~ امروز فارسی رایج زمان حال. ؛ ~ باستان زبان دورة هخامنشیان. ؛~ دَری زبان سده‌های سوم تا ششم هجری و زبان رایج افغانستان. ؛ ~ میانه زبان فارسی دورة اشکانی و ساسانی.<BR>۳- نوعی بُرش چوب در نجاری.<br>

(ص نسب.) ۱- پارسی، ایرانی. ۲- زبان مردم ایران. ؛ ~ امروز فارسی رایج زمان حال. ؛ ~ باستان زبان دوره هخامنشیان. ؛~ دَری زبان سده‌های سوم تا ششم هجری و زبان رایج افغانستان. ؛ ~ میانه زبان فارسی دوره اشکانی و ساسانی. ۳- نوعی بُرش چوب در نجاری.

فارسی . (اِخ ) رجوع به سلمان فارسی شود.

فارسی . (اِخ ) مولای کنده . تابعی است . رجوع به ابوعمر الفارسی شود.

فارسی . (اِخ ) صاحب مرآةالخیال آرد: خواجه مجدالدین، مردی فاضل وهنرمند بود و در روزگار خود به استعداد ظاهر و باطن نظیر نداشت . خوش نویس و خوشگوی و ندیم مجلس ملوک و حکام بودی و در دیار فارس و عراق هر کس را در شعر مشکلی افتادی بدو رجوع کردی . گویند هر روز خواجه مجدالدین با اتابک سعدبن ابوبکر زنگی نرد باختی، آخر اتابک ترک بازی نرد کرد و مدت یک سال بر آن حال بگذشت . خواجه مجدالدین این قطعه نظم کرده نزد اتابک فرستاد: خسروا داشت عطای تو مرا پار چنانک کآن نیارست زدن لاف ز هستی با من تا تو برداشتی اکنون ز سرم دست کرم میزند از سر کین تیغ دودستی با من یاد میدارم از آن شب که به من میگفتی عمر باقی بنشین خوش چو نشستی با من آن شب آن بودکه در سر هوس نردت بود نرد من بردم و عمدا تو شکستی با من اتابک این بیت بر پشت رقعه نوشته فرستاد: از خزّهای مصری یک خزّ والف دینار بی لعب نردکردم هر سال بر تو اقرار. (مرآةالخیال چ بمبئی ص ٣٦).

ایرانی، عجم پارسی، دری فرس

پارسی