فروغ فرخزاد | دیوار | گناه

گنه کردم گناهی پر ز لذت کنار پیکری لرزان و مدهوش خداوندا چه می‌دانم چه کردم در آن خلوتگه تاریک و خاموش در آن خلوتگه تاریک و خاموش نگه کردم به چشم پر ز رازش دلم در سینه بی‌تابانه لرزید ز خواهش‌های چشم پر نیازش در آن خلوتگه تاریک و خاموش پریشان در کنار او نشستم لبش بر روی لبهایم هوس ریخت ز اندوه دل دیوانه رستم فروخواندم به گوشش قصه عشق: تو را می‌خواهم‌ای جانانه من تو را می‌خواهم‌ای آغوش جانبخش تو را، ای عاشق دیوانه من هوس در دیدگانش شعله افروخت شراب سرخ در پیمانه رقصید تن من در میان بستر نرم به روی سینه‌اش مستانه لرزید گنه کردم گناهی پر ز لذت درآغوشی که گرم و آتشین بود گنه کردم میان بازوانی که داغ و کینه جوی و آهنین بود