قاری بغدادی

قاری بغدادی . [ ی ِ ب َ ] (اِخ ) ابومحمد جعفربن احمدبن حسین بن احمدبن جعفر سراج معروف به قاری بغدادی . از قراء است . ابن عساکر گوید: وی از بزرگان علماء در حدیث و قرائت و نحو و لغت و عروض بود در بغداد به دنیا آمد و به مکه و شام و مصر سفر کرد و به صور چندین مرتبه رفت و آمد نمود و سرانجام به بغداد برگشت و از ابوعلی علی بن شاذان و ابوالقاسم تنوخی و جماعتی روایت شنید. از وی سلفی روایت کند و گوید که وی استادهای فراوان دیده است . خطیب بغدادی فوائد او را در پنج جزء بیرون داده است . تألیفاتی دارد، او راست : ١- نظم التنبیه فی الفقه . ٢- نظم المناسک . ٣- مصارع العشاق . ٤- زهد السودان . وی به سال ٥٠٠ یا ٥٠١ یا ٥٠٢ هَ . ق . وفات یافت و در باب ابرز دفن شد. مصارع العشاق کتابی است مشتمل بر داستانهای لطیف و قصه های ظریف و دارای بیست وچهار جزء است . مؤلف در جزء اول آن چنین نوشته است : هذا کتاب مصارع العشاق صرعتهم ایدی نوی و فراق تصنیف من لدغ الفراق فؤاده و تطلب الراقی فعز الراقی . این کتاب به سال ١٣٠١/٢ در مطبعه ٔ الجوائب و به سال ١٣٢٥ هَ . ق . / ١٩٠٨ م . در مطبعه ٔ سعادت و به سال ١٣٢٤ هَ . ق . / ١٩٠٧ م . در مطبعه التقدم به چاپ رسیده است . (معجم المطبوعات ج ١ ستون ١٠١٦ و ١٠١٧ و ج ٢ ستون ١٤٨٠) (ابن خلکان ج ١ ص ١٢١) (ریحانة الادب ج ٣ ص ٢٥٧ و روضات ص ١٦١). و رجوع به جعفر و ابومحمد جعفربن احمد و ابن السراج ابومحمد جعفر شود.