قطعیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قطعیة. [ق َ عی ی َ ] (اِخ ) فرقه ای از شیعیان امامی هستند که در مقابل فرقه ٔ واقفه به رحلت امام موسی بن جعفر قطع کرده اند. اثناعشریه از فرق قطعیه محسوبند. رجوع به فرق ص ٦٧ و مقالات اشعری ص ١٧ و ١٨ و الفرق ص ٤٩ و شهرستانی ص ١٢٧ و ابن حزم ج ٣ ص ١٨١ شود. جماعتی که برخلاف واقفه امامت را پس از امام هفتم حق امام ابوالحسن علی موسی الرضا (١٥٥-٢٠٣ هَ . ق .) دانستند و به همین مناسبت به اسم قطعیه مشهور شدند. رجوع به خاندان نوبختی ص ٥٣ و ٧٩ و ١٠١ و ١٠٢ و ١٠٦ و ١١٧ و ١٥١ و ٢٦١ شود.