مزبله

(مَ بِ لِ) [ ع. مزبلة ] (اِ.) جای ریختن خاکروبه و زباله. ج. مزابل.<br>

(مَ بِ لِ) [ ع. مزبله ] (اِ.) جای ریختن خاکروبه و زباله. ج. مزابل.

مزبلة. [ م َ ب َ / ب ُ ل َ ] (ع اِ) سرگین جای . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ج، مَزابل . جای سرگین انداختن . (اقرب الموارد).و جای نجاست انداختن . این اسم ظرف است مأخوذ از زِبل که به معنی سرگین است . (آنندراج ) (غیاث اللغات ).

مزبله . [م َ ب ِ ل َ / ل ِ ] (از ع، اِ) زبیل دان و آن جائی که از خانه و یا کوچه که در آن زبیل و خاکروبه و خاشاک ریزند. (ناظم الاطباء). خاکروبه دان . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). سرگین دان . (دهار). جای سرگین . زبیل دان . زباله دان . جای کثافت و زباله . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). پنه . شلته . شوله . شویله . کلجان . فرناک . خلاجای . آبریز. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : سعی کنی وقت بیع تا چنه ای چون بری باز ندانی ز شرع صومعه از مزبله . سنائی . تا فلک آکنده باد از دل و جان عدوت مزبله ٔ آب و خاک دائره ٔ باد و نار. خاقانی . گویدش ای مزبله توکیستی یک دو روز از پرتو من زیستی . مولوی .

آشغال‌دان، خاک‌روبه، زباله‌دان آشغال‌دانی، زباله‌دانی