مصلحت اندیش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مصلحت اندیش . [ م َ ل َ ح َ اَ ] (نف مرکب ) که اندیشه ٔ صلاح کار دارد. که به صلاح کار اندیشد. که صلاح و صواب کار خویش در نظر گیرد. مصلحت بین : عاقل متفکر بود و مصلحت اندیش در مذهب عشق آی وز این جمله برستی . سعدی . ضمیر مصلحت اندیش هرچه پیش آید به تجربت بزند بر محک دانایی . سعدی .