ملحونات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ملحونات . [ م َ ] (ع ص، اِ) ج ِ ملحونه، تأنیث ملحون . اشعاری که با الحان و مقامات موسیقی خوانده شود : به حکم آنکه ارباب صناعت موسیقی بر این وزن الحان شریف ساخته و طریق لطیف تألیف کرده اندو عادت چنان رفته است که هرچه از آن جنس بر ابیات تازی سازند آن را قول خوانند و هرچه بر مقطَّعات پارسی باشد آن را غزل خوانند، اهل دانش ملحونات این وزن را ترانه نام کردند و شعر مجرد آن را دوبیتی خواندند.(المعجم چ مدرس رضوی ص ٨٥). و رجوع به ملحون شود.