میغی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میغی . [ ] (اِخ ) عبدالکریم بن محمدبن موسی بخاری میغی، مکنی به ابومحمد فقیه حنفی، امامی زاهدو پرهیزگار و در عصر خود در سمرقند مفتی بی نظیری بود. وی از عبداﷲبن محمدبن یعقوب بخاری و محمدبن عمران بخاری روایت کرد و ابوسعد ادریسی از او روایت دارد.مرگ وی به سال ٣٧٨ هَ . ق . بود. (از لباب الانساب ).