نامی خلجستانی

نامی خلجستانی . [ ی ِ خ َ ل َ ج ِ ](اِخ ) (میرزا...) عبداﷲ، متخلص به نامی . از شاعران قرن سیزدهم و معاصر با محمدشاه قاجار است . هدایت آرد: «در عهد دولت خاقان مغفور محمدشاه ... به دارالخلافه ٔ تهران آمده و در خدمت وزیر فاضل حاجی میرزا آقاسی ایروانی معروف گردیده به بعضی خدمات دیوان مکلف شد و در این وقت [ زمان تألیف مجمع الفصحاء ] نیز در سلک ارباب انشاء منسلک است و روزنامه نگاری ایام هفته ٔ دولت عِلّیّه ٔ ایران محول به ایشان است خطی خوش و طبعی دلکش دارد» . او راست : گرم به جور براند بفور بازآیم به آستین ز شکر دست کی کشد مگسی چو من به گمرهی افتاد از آن دهان و میان هوس به هیچ نبسته ست هیچ بلهوسی . شب تاریکی و تنهائی و آسیب مغیلان پا به خاری نگذارم که بدل پا نگذارد یار من نیست بجز دیده ٔ خونبار که آن هم گهی اختر بفشاند گهی اختر بشمارد.