نرم گفتن

نرم گفتن . [ ن َ گ ُ ت َ ] (مص مرکب ) ملایم گفتن . سخن به ملایت گفتن . باشرم و ادب سخن گفتن . مقابل درشتی کردن : اگر نرم گوید زبان کسی درشتی به گوشش نیاید بسی . فردوسی . بدو گفت خاقان برو پیش اوی سخن هرچه باید همه نرم گوی . فردوسی . چو پرسدت پاسخ ورا نرم گوی سخن ها به آزرم و باشرم گوی . فردوسی . چو نرم گویم با تومرا درشت مگوی مسوز دست جز آن را که مر تو را برهود. ناصرخسرو. ◄ آهسته گفتن . زیرلب گفتن : خردمند را سر فروشد ز شرم شنیدم که می رفت و می گفت نرم . سعدی .