نسبت حکمیه

نسبت حکمیه . [ ن ِ ب َ ت ِ ح ُ می ی َ / ی ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) (اصطلاح منطق ) علاقه ای که میان موضوع و محمول به طریق اثبات یا نفی واقع باشد، چنانکه : العالم حادث و زید قائم و زید لیس بقائم و العالم لیس بقدیم، چنانکه آوردن کلمه ٔاست یا نیست در اواخر جمله های عبارت فارسی . (آنندراج ) (غیاث اللغات ). رابطه ٔ میان محکوم و محکوم علیه .