نشابة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نشابة. [ ن ِ ب َ ] (ع اِمص ) حرفت و صنعت تیرسازی . ◄ (اِ) تیر. ج، نشاب . جج، نشاشیب . (ناظم الاطباء).
نشابة. [ ن ُش ْ شا ب َ ] (ع اِ) واحد نشاب، به معنی تیر. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رجوع به نُشّاب شود.
نشابة. [ ن َش ْ شا ب َ ] (ع ص ) تأنیث نَشّاب . گویند: رجل نشاب و قوم نشابة. (اقرب الموارد). قوم نشابة؛ گروه تیرانداز. (از المنجد) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). ◄ (اِ) تیر، خصوصاً تیر چوبی که مردم ایران می ساختند و سهم تیری بود که خود تازیان از نی می ساختند. (ناظم الاطباء) . رجوع به نُشّابة شود.