نعره‌زنان

نعره زنان . [ ن َ رَ / رِ زَ ] (نف مرکب، ق مرکب ) فریادکنان . (ناظم الاطباء). غریوان : گرازان و چون شیر نعره زنان سمندش جهان و جهان را کنان . فردوسی . هر شب به سیر کویش از کوچه ٔ خرابات نعره زنان برآیم یعنی که مست اویم . خاقانی . نیمشبی سیمبرم نیم مست نعره زنان آمد و در درشکست . عطار. عالمی را لقمه کرد و درکشید معده اش نعره زنان هل من مزید. مولوی . مرغان چمن نعره زنان دیدم و گریان ز این غنچه که از طرف چمنزار برآمد. سعدی . بلبل خوش الحان و دیگر مرغان بر آن بهزاردستان از نشاط نعره زنان . (ترجمه ٔ محاسن اصفهان ص ٢٨). نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ همه را نعره زنان جامه دران می داری . حافظ. این تطاول که کشید از غم هجران بلبل تا سراپرده ٔ گل نعره زنان خواهد شد. حافظ.

جیغ ودادکن، پرصدا، بلند، خروشنده، نعره‌کنان

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی