نفس فلکی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نفس فلکی . [ ن َ س ِ ف َ ل َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) فلاسفه عنصر فلکی را جدا و ممتاز از عناصر زمینی می دانند و برای افلاک دو نفس قائل اند یکی نفس منطبعه و دیگری نفس ناطقه .(فرهنگ علوم عقلی ص ٨١). رجوع به فلک و افلاک شود.